เมื่อเจ้าสาวรุ่นพี่กลายเป็นว่าที่คุณแม่

posted in: Life Campus | 0

ปกติจะมีเพื่อนๆในเพจของเราส่ง message เข้ามาพูดคุยกับนัทใน inbox กันเป็นประจำ เพื่อนๆบางคนก็เข้ามาอัพเดท status การเตรียมงานแต่งงาน บางคนมีเรื่องกลุ้มใจปวดหัวขอปรึกษาเกี่ยวกับงานแต่ง บางคนก็เมาท์มอยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันเป็นประจำ และช่วงหลังๆก็มีเพื่อนๆบางคนเป็นห่วงว่านัทโอเครึป่าว หลังๆความถี่ในการ post ของนัทน้อยลง จากอาทิตย์ละ 2 ครั้ง เหลืออาทิตย์ละครั้งเดียว หรือบางอาทิตย์นัทก็หายไป นัทสบายดีรึเปล่า เป็นห่วง แถมมีเพื่อนๆบางคนเดาถูกด้วยว่าที่นัทหายๆไปบ้างเป็นเพราะอะไร 5555 คนอ่านในเพจน้อยๆของนัทน่ารักที่สุดเลย ขอบคุณที่เป็นห่วง และใส่ใจคนเขียนตัวโตแบบนัทนะคะ (^____^)  วันนี้นัทเลยขอใช้พื้นที่เล็กๆนี้มาอัพเดทชีวิตให้เพื่อนๆฟัง เผื่อใครกำลังสงสัยเรื่องเดียวกันค่ะ 🙂

 

นัทแต่งงานตอนช่วง Christmas ปี 2014 ค่ะ  มาถึงตอนนี้ก็ปีครึ่งได้แล้วล่ะ  จริงๆแล้วนัทเป็นคนรักเด็กมากๆ อยากมีลูกมาตลอด แต่พอถึงเวลาแต่งงานจริงๆ นัทบอกคุณลุงไว้ว่าขอใช้ชีวิตคู่แบบชิลๆก่อนสักพักได้มั้ย ยังไม่อยากรีบมีลูกเลย เพราะไหนจะต้องปรับตัวย้ายบ้านมาอยู่กันเองสองคน แถมงานประจำนัทก็เพิ่งจะได้เปลี่ยนเป็น role ใหม่ที่ท้าทายขึ้นกว่าเดิม มีความรับผิดชอบมากขึ้น มีน้องในทีมเยอะขึ้น ช่วงแต่งงานใหม่ๆงานหนักมาก ต้องปรับตัวเยอะ นัทเลยยังไม่รีบมีเบบี๋ทันที อยากปรับตัวทั้งการใช้ชีวิตคู่ และหน้าที่การงานให้เข้าที่เข้าทางก่อน  แถมด้วยเหตุผลส่วนตัวที่เก็บไว้ในใจแต่ไม่ได้บอกคุณลุงก็คือ อยากไปเที่ยวลัลล้าๆๆให้เต็มที่ก่อนนั่นเอง 5555  ซึ่งถามว่าตัวคุณลุงเองอยากมีลูกมั้ย คำตอบคืออยากมีมากกกก บ่นอุบอิบๆอยู่ทุกวันว่าพวกเราไม่ได้อายุน้อยๆแล้วนะ เดี๋ยวมีลูกช้า กว่าลูกจะโตเรียนจบแต่งงานเราก็แก่หง่อม นัทแก่โทรมไม่สวยวันงานแต่งงานลูกไม่รู้ด้วยนะ (แหน่ะ…ขู่ถูกจุดอีก 5555)

 

นัทเรื่อยๆมาเรียงๆใช้ชีวิตลัลล้าๆจนถึงช่วงเดือนตุลาคมปีที่แล้ว นัทกับคุณลุงแพคกระเป๋าหนีไปเที่ยวฝรั่งเศสมุ๊งมิ๊งๆกันสองคน แล้วมีวันนึงที่นัทพาคุณลุงไปนั่งเล่นที่ “Jardin de Tulleries” ซึ่งเป็นสวนสาธารณะใหญ่ของปารีสค่ะ นัทชอบสวนนี้มากๆๆๆ ชอบมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นรูปในหนังสือเรียนภาษาฝรั่งเศสตอน ม 4 นู่น  บ่ายวันนั้นเราเลยไปนั่งเล่นริมบ่อน้ำกลางสวน อากาศเย็นสบายๆ มีลมพัดเบาๆ มีเด็กเล็กๆวิ่งเล่นเคล้าเสียงหัวเราะใสๆกันเต็มไปหมด มองไปอีกทางก็เห็นเด็กๆเอาเรือใบจิ๋วมาเล่นในบ่อน้ำ มีคุณแม่อุ้มลูก คุณพ่อป้อนขนม มันเหมือนจะเป็นภาพที่เราเห็นได้ทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน moment นั้นมันทำให้นัทรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก นัทเลยหันไปมองหน้าคุณลุงแล้วบอกว่า นัทว่านัทพร้อมแล้วล่ะ 🙂

11850481_10156132030470065_350082358231086937_o

หลังจากวันนั้น นัทก็หันมาบำรุงตัวเอง กินอาหารที่มีประโยชน์ แถมนัทยังมีกองเชียร์เป็นแก๊งค์เพื่อนๆพี่ๆที่พร้อมใจกันมีลูกติดๆๆกันพร้อมกัน 7 คน  ณ จุดนั้น ทุกคนเลย bombard นัทด้วยข้อมูลการเตรียมตัวมีลูก ไหนจะต้องวัดอุณหภูมิตอนเช้าทุกวันเพื่อให้เข้าใจ pattern การตกไข่ของตัวเอง ไหนจะมีการมอบมรดกอุปกรณ์วัดวันตกไข่นู่นนี่นั่นให้นัทกันยกใหญ่ พร้อมคอยเชคนัททุกเดือนว่าประจำเดือนมายัง 55555

 

แต่หลังจากพยายามกันอยู่ 3 เดือน แรงเชียร์ก็ไม่สงผลใดๆ จนนัทมีบ่นเครียดๆ paranoid กับคุณลุงว่า หรือร่างกายนัทจะไม่สมบูรณ์รึเปล่า หรือไข่จะไม่ตกตาม pattern ปกติ หรือนัทจะเครียดเรื่องงานเกินไป ทำไมๆๆๆๆ Y-Y   แถมตั้งแต่ช่วงต้นปีมานัทก็ป่วยหนักหลายรอบมาก เดี๋ยวอาหารเป็นพิษไปสองรอบ เดี๋ยวเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบฉี่เป็นเลือด นู่นนี่สารพัดจนเริ่มถอดใจ คุณลุงก็ได้แต่ปลอบว่าไม่เป็นไร อย่าเครียดๆๆๆ  แต่นัทก็มาป่วยหนักอีกรอบจนได้ รอบนี้เป็นไข้หวัดใหญ่ตอนช่วงเดือนกุมภา ตอนนั้นนี่สภาพทรุดโทรมระดับสิบมากเลยค่ะ ไข้ขึ้นสูง ไม่มีแรง ลุกไม่ได้ คุณหมอสั่งกักตัวอยู่เป็นอาทิตย์ ได้แต่นอนๆกินยานอนๆ ไม่มีสติคิดอะไรทั้งสิ้น รู้ว่าประจำเดือนมาช้าไปหลายวัน แต่ก็คิดว่าเป็นเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ป่วยอยู่ เลยมาช้าไปหน่อย ไม่น่าจะมีอะไร

 

จนหายป่วยผ่านไปหลายวัน ประจำเดือนก็ยังไม่มา ตอนนั้นเหมือนสัญชาติญาณบางอย่างมันบอกนัทลึกๆว่าอาจจะเป็นข่าวที่เรารอคอยก็ได้ แต่นัทก็ไม่กล้าคาดหวังอะไรมาก เพราะสภาพร่างกายอย่างเยิน ยังไม่กลับมาแข็งแรง 100% เลย ไม่น่าจะเป็นข่าวดีได้ – -“ นัทเลยไม่ได้พูดอะไรกับคุณลุง แต่ก็แอบไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาเตรียมไว้

 

จนเช้าวันที่ 22 Feb เป็นวันมาฆบูชา ตอนเช้าไปทำบุญที่วัดมา  น่าจะเป็นฤกษ์งามยามดีในการลองตรวจ นี่คือเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเองมาก 55555  นัทเลยหนีเข้าไปในห้องน้ำ พยายามทำความเข้าใจกับคู่มือการตรวจครรภ์ที่เขียนตัวเล็กจิ๋วไม่สงสารป้าแก่ๆอย่างนัทเล้ย แถมคำอธิบายยาวยืดอะไรไม่รู้ ที่สรุปความแบบง่ายๆสองบรรทัดได้ว่าถ้าท้องจะมีขีดขึ้นสองเส้นเข้มๆ  ถ้าขีดไม่เข้มมากอาจจะไม่ท้อง

 

นัทปฏิบัติการตามคู่มือ ฉี่ใส่แถบที่เค้าให้มา วางไว้บนที่เรียบ เค้าให้รอประมาณ 2-3 นาที แล้วดูผล  ณ จุดนั้นนี่คือหัวใจเต้นตึ้กๆๆๆๆๆแบบจะระเบิดออกมา ไม่เคยตื่นเต้นอะไรขนาดนี้ มองไปที่แถบอ่านผล นัทเห็นขีดสีชมพูเข้มๆมันเริ่มขึ้นมาแล้ว แต่นี่มันผ่านไปยังไม่ถึง 1 นาทีเองนะ ในคู่มือมันบอกต้องรอผล 2-3 นาทีนิ งั้นคงไม่ใช่ อย่าเพิ่งตื่นเต้นๆ พยายามควบคุมสติ หาอะไรทำฆ่าเวลาดี โอ่ยย ทรมานมากกกกกกกกกก นั่งอึรอละกัน 5555  หันไปมองอีกที ขีดชมพูเมื่อกี้มันยิ่งเข้มขึ้นๆ เข้มจนจะเป็นสีแดงก่ำอยู่แล้ว มันต้องใช่แน่ๆๆ แต่อิเครื่องวัดนี่มันจะไม่หลอกนัทใช่มั้ย ให้เวลามันเชคความถูกต้องอีกหนึ่งนาทีละกัน นั่งรอต่อ จนผ่านไปอีกหนึ่งนาที ขีดชมพูก็ยังคงแดงก่ำชัดเจนสีไม่ซีดจางใดๆ Y-Y ตอนนั้นนัทเลยมั่นใจว่ามีเบบี๋อยู่ในพุงน้อยๆของนัทแน่นอน แล้วน้ำตามันก็ไหลมาจากไหนไม่รู้ ดีใจจนไม่รู้จะพูดยังไง ยืนลูบพุงตัวเองอยู่สักพักถึงจะสงบสติอารมณ์หยุดร้องไห้ได้ ล้างหน้าล้างตาทำหน้าตาให้ปกติ แล้วค่อยๆเดินออกมาคุณลุง

 

นัทจำได้ว่าวันนั้นคุณลุงกำลังนั่งดูทีวีบนโซฟา นัทเดินมานั่งด้วย แล้วก็บอกว่าพานัทไปโรงพยาบาลหน่อยได้มั้ย นัทไม่สบาย (ยังจะมีอารมณ์แกล้งคุณลุงอีก 555)  คุณลุงมองหน้านัทปุ้บ แล้วก็ทำตาโตขึ้นสิบเท่า แล้วถามว่านัทท้องใช่มั้ย  โอ่ยย….ทำไมคุณลุงจะต้องรู้ทันนัทตลอดเวลา หลอกอะไรไม่เคยสำเร็จ 5555 ก่อนจะดึงนัทไปกอดแน่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แล้วนั่งร้องไห้น้ำตาไหลพรากกันอยู่สองคน 🙂

 

นั่นแหล่ะค่ะ ที่มาที่ไปว่าทำไมหลังๆนัทอาจจะมีหายหน้าหายตาไปบ้าง 🙂  ตอนนี้เบบี๋น้อยอายุ 4 เดือนกว่าๆจะครบ 5 เดือนแล้วค่ะ นัทโชคดีมากๆเลยที่ไม่แพ้ ไม่คลื่นไส้ ไม่เป็นอะไร ถ้าไม่บอกจะไม่ค่อยมีใครรู้ว่านัทท้อง เพราะนัทยังแข็งแรงกินได้ปกติเหมือนคนทั่วไป  ช่วงนี้เริ่มมีพุงออกมาละค่ะ  อารมณ์เหมือนคนกินบุฟเฟต์อิ่มๆ 555  จริงๆเบบี๋ตัวเท่าผลอโวคาโดเองตอนนี้ ที่เหลือนี่พุงนัทเองล้วนๆ แห่ะๆ  😛   ถึงนัทจะไม่แพ้ ไม่คลื่นไส้ แต่ช่วงหลังๆมานี่เริ่มเหนื่อยง่าย เดินๆแล้วหอบ  บางทีไป meeting กับลูกค้าแล้วพูดนานๆไม่ไหว หายใจไม่ทัน ต้องมีขอนั่งพักบ้างอะไรบ้าง ซึ่งผิดวิสัยมนุษย์พลังล้นแบบนัทมากเลย  นัทก็เลยมีเพลียๆ วันเสาร์อาทิตย์บางทีก็นอนสลบน้ำลายยืดทั้งวัน หรือบางทีก็มุ่งมั่นคิดแต่เรื่องของกิน อยากกินนู่นกินนี่ กินข้าวกลางวันอยู่ นึกถึงมื้อเย็น กินมื้อเย็นนึกถึงมื้อเช้าวันรุ่งขึ้น คุณลุงก็ได้แต่วิ่งวุ่นพานัทไปกินนู่นกินนี่ จนบางอาทิตย์เราเลยไม่ได้เขียน article ให้เพื่อนๆอ่านนี่แหล่ะค่ะ 😛

 

แต่ไม่ต้องกังวลไปนะคะ นัทไม่ทิ้ง wedding campus ไปไหนแน่นอนค่ะ  นัทยังมี list เนื้อหาที่อยากเขียน อยากแชร์กับเพื่อนๆอยู่อีกยาวเลย เพียงแต่ว่าบางช่วงอาจจะแว่บๆหายไปบ้าง อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ  รับรองนัท กับเบบี๋น้อยในพุงจะหมั่นเขียนเรื่องราวดีๆมาฝากเพื่อนๆอยู่เรื่อยๆค่ะ ขอบคุณที่ติดตามเพจ และให้กำลังใจกันมาตลอดนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ 🙂

13047682_10156798584040065_7328854253820963623_o